Linux startujący z pamięci USB Flash.

Na przenośnej pamięci Flash USB możemy zainstalować system Linux tak, jak na dysku twardym komputera.
Jednak do zainstalowania wymagana jest pojemność pamięci Flash min. 4 GiB na system (katalog root /)
plus jakieś 256 MiB na partycję swap.
Ponieważ pamięci Flash o pojemności 5 czy 6 GiB nie produkuje się, tak naprawdę tylko wtedy możemy
instalować Linux na pamięci Flash USB tak jak na dysku twardym, gdy nasza pamięć Flash USB ma pojemność 8 GiB i więcej.
Pamięć Flash USB o pojemności 16 GiB na pewno spełni nasze oczekiwania.
Jedyne o czym musimy podczas instalacji pamiętać to, to aby program rozruchowy umieścić na pamięci Flash (np. /dev/sdc),
a nie na dysku twardym zamontowanym w komputerze.
Przy programie rozruchowym umieszczonym na pamięci Flash będziemy ją mogli uruchamiać na innych komputerach.


Księgowanie (journaling).
Ponieważ pamięci Flash USB wytrzymują dużą ilość zapisów w tych samych miejscach, to jednak zawsze jest to ilość ograniczona.
Współczesne systemy zapisu plików z tzw. księgowaniem (journaling) dokonują wielokrotnych zapisów dziennika na pamięci
co nie jest wskazane w przypadku Flash USB.
Dlatego powinniśmy zastosować system plików ext4, gdyż bardzo łatwo na nim można wyłączyć księgowanie.
Po utworzeniu systemu Linux na pamięci Flash USB podłączamy ją do komputera i:
sprawdzamy gdzie została pamięć zamontowana: # fdsik -l albo # lsblk
wyłączamy journaling: # tune2fs -O ^has_journal /dev/sdf1      
duża litera "O" jak Ola, haczek "^" oznacza zaprzeczenie, sdf1 tu: punkt montowania partycji z Linuksem.
Kontrola - po uruchomieniu systemu z takiej pamięci, wydajemy polecenie: dmesg | grep -i ext4
Powinniśmy zobaczyć napis mount filesystem without journal


Wybór pamięci.
Przy wyborze pamięci Flash USB musimy zwrócić uwagę na oferowaną przez nią szybkość odczytu/zapisu plików.
Większość dostępnych w sklepach pamięci Flash USB 2.0 może odczytywać/zapisywać z szybkością nie wiekszą niż 5 MB/s.
Przy obecnych środowiskach graficznych którymi dysponuje Linux może to być zbyt mało - system będzie się długo ładował.
Dlatego powinniśmy zainteresować się pamięciami Flash USB 2.0, które potrafią odczytywać/zapisywać pliki z szybkościa ok. 25 MB/s.
Szczególną uwagę należy zwrócić uwagę przy zakupie pamięci Flash USB 3.0 - wysokie szybkości odczytu/zapisu producent zapewnia tylko wtedy,
gdy taka pamięć będzie podłączona za pomocą kabla USB 3.0 do gniazda USB 3.0 w komputerze.
Natomiast pamięć taka podpięta do portu USB 2.0 może mieć gorsze parametry odczytu/zapisu plików od średniej jakości pamięci USB 2.0.
Producenci raczej nie chwalą się szybkością transferu plików dla pamięci USB 3.0 pracującej w trybie USB 2.0.
Większośc obecnych na rynku komputerów (rok 2011) potrafi wystartować system tylko z portów USB 2.0.


Dzisiaj (2011 rok) nie ma to specjalnego znaczenia.
Ale nie tak dawno, gdy pamięci Flash były znacznie droższe, nie każdy mógł sobie pozwolić na kupno pamięci 8 GiB.
Dlatego opracowano sposób uruchamiania systemu Linux z pamięci Flash USB, tak jak z płyty CD,
przy możliwości zachowania ustawień, aktualizacji i zainstalowanych programów.
Wtedy pamięć Flash USB o pojemności 2 GiB już się do tego nadaje.
Jest to i dziś przydatne - np. do instalacji systemu na komputerach nie posiadających czytnika CD/DVD.


Krótkie podsumowanie.
Jeżeli masz Flash USB 8 GiB lub większą to instalujesz system Linux wg opisu na wstępie i wyłączasz księgowanie po instalacji.
Jeżeli chcesz zainstalować Linux na komputerze bez stacji CD to wystarczy Ci pamięć już 2 GB i program Unetbootin (http://unetbootin.sourceforge.net/
Jeżeli wolisz wiedzieć co robisz to zamiast programu Unetbootin stosujesz polecenia w konsoli:
# lsblk
# umount /dev/sdc1
# dd bs=4M if=/sciezka/obraz.iso off=/dev/sdc
# sync
Wpierw identyfikacja pamięci Flash (tu: sdc), następnie odmontowanie (tu: tylko sdc1), kopiowanie bit po bicie i synchronizacja.
Gotowe.
Jak pomylisz oznaczenia dysków (np: sdc z sda) to poniesiesz nieodwracalne straty, np. zniszczysz system na komputerze.
Uważaj więc.

Dalsza treść tego artykułu Cię nie interesuje.
Dzisiaj jest już archiwalna.
No chyba, że Cię ciekawi...



Taką pamięć Flash USB ze startującym Linuksem możemy utworzyć na kilka sposobów .
Niektóre z nich mają ten mankament, że utworzony Linux Flash USB zachowuje się jak LiveCD, tj. nie zachowuje ustawień oraz zainstalowanych programów (upgradów) po ponownym uruchomieniu.
Tak było do niedawna w przypadku programu Unetbootin .

1. Wykorzystanie programu usb-creator.

W systemach Ubuntu/Mint mamy do dyspozycji program usb-creator. W niektórych wersjach Linux Mint pakiety usb-creator były włączone do płyty CD/DVD.
Gdy nie odnajdziemy programu usb-creator, to musimy go zainstalować. Wymagany jest dostęp do internetu.
Wykorzystamy do tego aplikację Synaptick Package Manager. Do aplikacji tej dostaniemy się klikając kolejno: Menu - Package Manager (Menedżer pakietów).
W okienku wyszukiwania wpisujemy "usb", następnie w dolnym oknie z prawej strony odnajdujemy poniższe pakiety i po ich kliknięciu prawym klawiszem myszy zaznaczamy do instalacji (ang. Mark):
usb-creator
usb-creator-common
usb-creator-gtk
.
Po naciśnięciu przycisku Apply (Zastosuj) program usb-creator zostanie zainstalowany.

Sporządzony za pomocą programu usb-creator startujący Pendrive działa poprawnie,
tzn. nie gubi ustawień dokonanych wcześniej po ponownym uruchomieniu systemu (nazywany z j.ang. Persistent).

W wersji Mint 6 Felicia, 7 Gloria, 9 Isadora i 10 Julia są pewne kłopoty. O tym jak je można usunąć opisałem w końcowej części artykułu.

Program usb-creator uruchamiamy klikając ikonę USB Startup Disk Creator (Asystent dysku uruchomieniowego USB) w Menu - Administration lub wpisując w terminalu polecenie: usb-creator-gtk.

Przy tworzeniu „startującego” Pendriva za pomocą programu „usb-creator”, gdy wyświetli się okno „Make Startup Disk (Utwórz dysk startowy)”, należy zaznaczyć maksymalną ilość miejsca dla „Stored in reserved extra space (Przechowywane w zarezerwowanym obszarze dodatkowym)” - gdyż tam będą instalowane programy, ustawienia itp.
Wskutek tego działania zostanie utworzony w katalogu głównym pamięci Flash USB plik casper-rw.
Nie należy zaznaczać: „Discarded on shutdown, unless you save them elsewhere (Porzucone przy zakończeniu ...)”.
Po naciśnięciu „Make Startup disk (Utwórz dysk startowy)” po ok. 12 minutach dysk będzie gotowy.

Aby Pendrive wystartował, w biosie należy zmienić kolejność startowania.
Najlepiej wetknąć Pendrive do gniazda USB przed uruchomieniem komputera, wtedy w biosie odnajdziemy go w zakładce „Hard disk”.
W nowszych biosach jest możliwość wyboru kolejności startowania bez wchodzenia do opcji biosu.
Bios zawiera tzw. Boot Device Menu (Menu urządzeń rozruchowych).
Wciska się odpowiedni klawisz podczas startu komputera, np.:
F12 (bios Award czy bios Phoenix w laptopach Fujitsu - Siemens), F9 (bios Phoenix w laptopach HP), F8 (Amibios),
szczegóły można doczytać: http://pl.wikipedia.org/wiki/Boot_Device_Menu.
Odpowiednie nazwy klawiszy są wyświetlane przez krótki czas na początku startowania systemu.


2. Trochę teorii.

Przed tworzeniem startującego Pendriva, powinien on być pusty.
Pendrive powinien mieć wielkość 8 GiB - wtedy ok. 700 MiB zajmie obraz dysku LiveCD, a 4 GiB zajmie plik casper-rw.
Pozostałą wolną przetrzeń można wykorzystać - np. tworząc katalog (o nazwie np.: „moje”) z osobistymi plikami.
Po wystartowaniu systemu z takiego Pendriva katalog ten będzie dostępny w Nautilusie w „system plików” w /cdrom/moje, natomiast plik casper-rw zobaczymy w /cdrom.
Można wykorzystać Pendrive o wielkości 4 GiB, ale wtedy plik casper-rw będzie mniejszy - około 3 GiB, tym samym ograniczymy sobie miejsce w systemie.
Zakładanie sytemu Persistent na mniejszych Pendrivach (2 GiB) jest możliwe, ale raczej nie ma sensu. Nie dotyczy to dystrybucji narzędziowych.
Nie należy się dziwić, gdy np. mocno reklamowany Pendrive o pojemności 8 GB jest w rzeczywistości rozpoznawany przez system jako 7,5 GiB.
Związane jest to z tym, że w marketingu używa się przelicznika 1 GB = 1000*1000*1000 bajtów, natomiast w rzeczywistości 1 GiB = 1024*1024*1024 bajtów.

Należy pamiętać, że USB istnieje w dwóch wersjach: wolniejszej 1.x i szybszej 2.0. Wersja 1.x jest kilkakrotnie wolniejsza od USB 2.0.
Istnieje możliwość uruchomienia systemu z pamięci USB 1.x , ale ze względu na długi czas ładowania jest to bardzo uciążliwe.
Od roku 2010 wchodzi do powszechnego stosowania najszybsza wersja: USB 3.0.
Aby móc z niej korzystać będziemy potrzebować zgodnego ze standardem USB 3.0:
kontrolera USB na płycie głównej komputera, kabla i urządzenia zewnętrznego - pamięci USB.
Jeżeli jeden z tych elementów będzie w wersji USB 2.0 - system ustawi prędkość transmisji do prędkości odpowiedniej dla USB 2.0.
Jest jeden od tego wyjatek:
nie należy urządzenia końcowego (dysku, pamięci Flash) w wersji USB 2.0 podłączać do kabla USB 3.0 wpiętego do gniazda USB 3.0, pozostałe kombinacje są dopuszczalne.
Standard USB 3.0 obsługiwany jest przez Linux począwszy od jądra 2.6.31.
Już Linux Mint Main 8 Helena zbudowany był w oparciu o jądro 2.6.31.

Ale uwaga!
Aby system mógł wystartować z pamięci USB podpiętej do gniazda USB 3.0, to BIOS komputera musi o tym "wiedzieć".
Powinno tak być, gdy układy obsługujące USB 3.0 będą wlutowane przez producenta na płycie głównej.
Inaczej: system nie wystartuje z pamięci podpiętej do gniazda karty USB, która wetknięta została do gniazd PCI Express w płycie głównej.
Można doczytać:
LGA_1155 - "Integrated USB 3.0 is confirmed for the future Z77, Z75 and H77 chipsets intended for Ivy Bridge CPUs".
List_of_Intel_chipsets#Core_i_Series_chipsets - Nt. chipsetów Z77, Z75, H77.

Ponieważ na pamięciach przenośnych Flash USB jest wykorzystywany system plików FAT32, to nie utworzymy większego pliku niż niecałe 4 GiB (dokładnie: 4*1024*1024*1024 - 1 bajtów).
Nawet gdy zaznaczymy w opcji „Stored in reserved extra space” więcej, np. 6 GiB (bo mamy np. pamięć Flash USB o pojemności 8 GiB), to i tak program „USB Startup Disk Creator” utworzy plik o wielkości 4.294.967.295 bajtów - sprawdzone!
Linuksowe systemy plików btrfs/ext2/ext3/ext4/reiserfs/jfs/xfs pozwalają na tworzenie większych plików niż 4 GiB.
Bardzo wygodnie formatuje się pamięci Flash USB programem gparted. Ale niestety, linuksowy program „USB Startup Disk Creator” uznaje tylko FAT32 na pamięciach Flash. Gdy włożymy pamięć Flash z ext3 to sformatuje ją na FAT32.

Można ominąć to ograniczenie.
2.1. Należy za pomocą programu usb-creator wykonać wg podanego powyżej przepisu pamięć Flash USB ze startującym Linuksem.
2.2. Następnie należy skasować plik casper-rw.
2.3. Po uruchomieniu programu gparted zmniejszyć należy do minimum (ok. 750 MiB w zależności od wersji dystrybucji) partycję FAT32, a na odzyskanym miejscu założyć partycję "linuksową" ext2, ext3, ext4, reiserfs lub xfs o etykiecie (ang. Label) casper-rw.

Obecna wersja LiveCD Linux Mint nie obsługuje systemów plików reiser4.
System plików btrfs jest dostępny w LiveCD począwszy od Linux Mint 11 (Ubuntu 11.04).

3. Plik casper-rw większy niż 4 GiB.

Mamy pamięć USB o pojemności ok. 8 GB.
Program usb-creator "przepisuje" na niego płytę CD, czyli ok. 700 MiB i tworzy maksymalnie 4GiB plik casper-rw.
Jesteśmy więc jakieś 3 GB stratni - tyle mamy miejsca niewykorzystanego na pamięci USB.
Jeżeli zrobilibyśmy plik casper-rw o wielkości ok. 7 GB, to wykorzystalibyśmy pamięć USB maksymalnie.
Wykonamy to następująco:
3.1. Zgodnie z przepisem opisanym w pkt. 1 tworzymy dysk startowy, ale z minimalnym plikiem casper-rw, gdyż i tak go będziemy kasować.
3.2. Sprawdzamy czy tak utworzony dysk startowy działa prawidłowo. Jeżeli tak - to wyłączamy komputer i wyciągamy nasz dysk startowy z gniazda USB. Nie dokonujemy, żadnych zmian,instalacji itp. gdyż i tak wszystko utracimy po skasowaniu pliku casper-rw.
3.3. Ponownie uruchamiamy Linux, tym razem z płyty CD.
3.4. Po uruchomieniu się systemu, podłączamy do gniazda USB nasz dysk startowy. Po chwili, gdy zostanie zamontowany - odnajdujemy plik casper-rw w jego katalogu głównym i kasujemy go (korzystamy z nautilusa którego odnajdziemy w Menu - Komputer).
3.5. Jako administrator uruchamiamy program gparted (Menu - Terminal i wpisujemy sudo gparted ).
3.6. W okienku z prawej strony u góry wybieramy nasz dysk startowy.
3.7. Klikamy na obrazie partycji prawym klawiszeme myszy i wybieramy odmontuj (unmount).
3.8. Teraz należy zmniejszyć wielkość partycji FAT32 do wartości minimalnej, tj. ok. 750 MiB. Klikamy prawym klawiszem myszy na obrazie partycji i wybieramy zmień rozmiar / przenieś (resize / move). Zmniejszamy partycję poprzez wpisanie jej wielkości albo graficznie ciągnąc jej prawy koniec w lewo.
3.9. Klikamy prawym klawiszem myszy na zwolnionym miejscu i wybieramy Nowy (New). Wpisujemy w Nowy rozmiar wartość maksymalną. Partycję ustawiamy jako Partycję podstawową, Primary partition, system plików wybieramy btrfs, ext2, ext3, ext4, reiserfs, jfs lub xfs. Następnie wpisujemy nazwę etykiety (label): casper-rw. Zwrócić uwagę na małe litery i myślnik! Na koniec klikamy Dodaj (Add). Przed naciśnięciem na belce zielonego ptaszka - Zastosuj powyższe operacje (Apply all operations), porządnie kontrolujemy wybrane ustawienia. W przypadku błędu możemy skutecznie skasować sobie nie ten dysk co trzeba!
3.10. Gdy proces zmiany partycji dobiegnie końca (ok. 2-3 minuty), wyłączamy komputer, wyciągamy płytę CD i ponownie uruchamiamy go tym razem z naszego dysku startowego USB. Będziemy mieli do dyspozycji większą przestrzeń. Można to sprawdzić wydając w konsoli polecenie df.

Opracowano na podstawie wskazówek z: http://www.pendrivelinux.com/create-a-larger-than-4gb-casper-partition/

4. Zmiana niektórych ustawień.

Linux Mint z pamięci Flash USB 2.0 startuje około trzy minuty i uruchamia się w języku angielskim.
Zmienimy domyślny język na polski. W przypadku oryginalnego Linux Mint Main musimy być podłączeni do internetu, przy korzystaniu z polskiego remiksu nie jest to konieczne.
Klikamy na
Menu – Control Center, następnie w zakładce System wybieramy Language Support. W Supported Languages w polskim remiksie powinien być już zaznaczony język polski. Rozwijamy Default Language i zaznaczamy Polish, następnie Apply i OK. Zostaniemy jeszcze zapytani czy system ma zmienić nazwy standardowych folderów (Music na Muzyka, Documents na Dokumenty itp.), proponuję zostawić stare nazwy. Następnie ponownie uruchamiamy komputer. Samo wylogowanie i ponowne zalogowanie do systemu w tym przypadku nie wystarcza.
Teraz musimy przystąpić do ustawienia klawiatury. Gdy tego nie zrobimy, to nie będziemy potrafili wpisywać polskich znaków diaktrycznych - ą,ć,ę itd.
Klikamy więc
Menu – Centrum kontroli, w zakładce Sprzęt wybieramy aplet Klawiatura, następnie w oknie Preferencje klawiatury wybieramy zakładkę Układy i naciskamy na klawisz ze znakiem plus, rozwijamy menu Kraj i zaznaczamy Poland, w okienku Wariant zostawiamy Poland i klikamy na klawisz Dodaj. W części okna pn. Wybrane układy pojawiła się nazwa Poland – wybieramy ją klikając kółko w kolumnie Default (Domyślnie). Pozostałe klawiatury (USA, Ireland) można usunąć.

Do tak utworzonego systemu istnieje możliwość doinstalowania aplikacji oraz dokonywania upgradów.
Jest to oczywiście ograniczone wielkością pliku (partycji) casper-rw.
Musimy mieć dostęp do internetu. Korzystamy wtedy z aplikacji Package Manager (Menedżer pakietów) (w Menu) .
Możemy zainstalować takie aplikacje jak np.: Filezilla, gThumb, cheese, xawtv, Google Earth, Maxima, ntp itp.

5. Kopia bezpieczeństwa

Dużo czasu zabiera skonfigurowanie systemu na pamięci przenośnej.
Najpierw straciliśmy z pół godziny na tworzeniu systemu, następnie dostosowywaliśmy ustawienia do naszych potrzeb, instalowaliśmy ulubione programy, zapisywaliśmy zakładki w przeglądarce, ustawialiśmy sieć i dokonaliśmy updatu systemu.
Pomyśleć, że chwila nieuwagi i wszystko możemy na naszej pamięci przenośnej utracić.
Dlatego zabezpieczmy się.
Gdy uznamy, że nasz system na pamięci USB jest prawie doskonały, skopiujmy plik (zawartość partycji) casper-rw z katalogu głównego pamięci USB w bezpieczne miejsce. Trochę to będzie trwało (w końcu to plik o wielkości np. 4 GiB), ale się opłaci. Gdy uszkodzimy system to wystarczy skasować z pamięci USB uszkodzony plik (lub zawartość partycji) casper-rw i w to miejsce skopiować plik (zawartość partycji) casper-rw z bezpiecznego miejsca.
Kopiowanie będzie trwało ponad 20 min (dla USB 2.0), ale to zawsze krócej niż robienie wszystkiego od nowa.
W przypadku gdy uszkodzenie jest takie, że system nie startuje w ogóle, tworzymy nowy system za pomocą programu usb-creator z minimalnym plikiem casper-rw. Po utworzeniu systemu zastępujemy plik casper-rw naszym plikiem casper-rw .
W przypadku, gdy stosowaliśmy sposób opisany w pkt. 3, tj. tworzyliśmy partycję o etykiecie casper-rw, wykonujemy kopię (backup) całej partycji korzystając z programu partimage lub Clonezilla.
Clonezilla jest bardziej uniwersalna, gdyż partimage nie obsługuje plików ext4 i xfs.

6. Nowsza wersja programu memtest.

Ponieważ Mint zawiera starszą wersję programu memtest86+ (ver. 1.70) do testowania pamięci, możemy się pokusić o jego zamianę nowszym plikiem z Ubuntu (ver. 4.10). Z płyty CD Ubuntu 10.10 z katalogu /install kopiujemy plik mt86plus (161,2 KiB) na Pendrive z systemem Mint do katalogu /syslinux i zmieniamy jego nazwę na memtest. Oczywiście wcześniej usuwamy oryginalny plik memtest lub zmieniamy jego nazwę np. na memtest_alt.

7. Gdy nie można uruchomić systemu z pamięci Flash.

W komputerach ze starszym biosem niestety nie uruchomimy naszego Linuksa z pamięci przenośnej.
Ba, niektóre pamięci przenośne nie pozwalają uruchomić zapisanego na nich systemu nawet na nowszych komputerach.
Wtedy jedynym ratunkiem jest sporządzenie startowej płyty CD, która uruchomi system z pamięci przenośnej - USB Boot CD.
Przepis pt. "Jak to zrobić" znajdziemy tu:
http://www.pendrivelinux.com/make-a-usb-boot-cd-for-linux-mint/
.
Jest on jednak trochę skomplikowany.

Lepiej skorzystać z gotowego wyrobu - PLoP Boot Manager.
Znajdziemy go w zakładce Boot Manager downloads: http://www.plop.at/en/downloads.html, ściągamy plik plpbt-5.0.10.zip lub nowszy.
Wypakowujemy z archiwum plik plpbt.iso (1,6 MB, nowszy to tylko 320KiB) i wypalamy go na płycie CD. Płyta startowa gotowa.
Wsuwamy naszą pamięć USB z systemem Linux do gniazda USB i uruchamiamy komputer z płyty CD z wypalonym obrazem plpbt.iso.
Po chwili zobaczymy na ekranie monitora obraz: Ekran. Najeżdżamy strzałką na USB i wciskamy klawisz Enter. System zostanie uruchomiony z pamięci USB.
Starszy przepis przeniosłem tu.

Na niektórych konfiguracjach komputerów możemy mieć problem z uruchomieniem systemu z innych powodów.
Wtedy system ładuje się z początku poprawnie, ale nie może załadować się do końca - w pewnym momencie "zamarza".
Pomaga wtedy zastosowanie opcji nolapic.
W pliku syslinux.cfg o którym wspomniano w pkt. 7 należy na końcu polecenia dodać słowo nolapic.
Wtedy fragment tego pliku będzie wyglądał następująco:
   label live
      menu label Start Linux Mint Persistent
      kernel /casper/vmlinuz
      append noprompt cdrom-detect/try-usb=true persistent file=/cdrom/preseed/mint.seed boot=casper initrd=/casper/initrd.gz quiet splash - -  nolapic
    menu default
   

8. Kilka słów nt. apt-get.

Wszystkie pobrane z sieci aktualizacje i instalowane programy, Linux Mint przechowuje podobnie jak Debian, w katalogu /var/cache/apt/archives.
Po zainstalowaniu wszystkich potrzebnych aplikacji oraz upgradów warto wszystkie pliki *.deb z tego katalogu skopiować w inne miejsce oraz utworzyć plik Packages.gz . Na koniec wszystkie pliki *.deb włącznie z plikiem Packages.gz przekopiować na dysk CD.
Plik Packages.gz tworzymy poleceniem dpkg-scanpackages. Aby to uczynić w systemie musimy mieć zainstalowany pakiet dpkg-dev.
Przykład:
Będąc w katologu /moje tworzymy katalog mint_update.
Następnie do katalogu /moje/mint_update kopiujemy wszystkie pliki *.deb.
Na koniec z uprawnieniami administratora będąc w katalogu /moje wydajemy polecenie:
dpkg-scanpackages mint_update /dev/null | gzip > mint_update/Packages.gz.
W przypadku ponownego tworzenia systemu Linux Mint w pamięci Flash USB, nie będziemy musieli tych plików ściągać z internetu.
Po włożeniu płyty do napędu wydamy jako root polecenie apt-cdrom add, które doda źródło plików (w tym przypadku płytę CD) do listy tzw. repozytoriów.
Lista ta zapisana jest w pliku sources.list, którego odnajdziemy w katalogu /etc/apt.
Natomiast informacje o plikach w repozytoriach są zapisane w katalogu /var/lib/apt/lists

Alternatywą do ręcznego kopiowania jest skorzystanie z aplikacji APTonCD – jednak wcześniej musimy ją zainstalować za pomocą Menedżera pakietów.

Powyższy cel można też osiągnąć w mniej "elegancki" sposób - poprzez kopiowanie plików *.deb jak administrator "z" i "do" katalogu /var/cache/apt/archives.

W powyższych przypadkach możemy upgradować system bez potrzeby połączenia z internetem, albo też znacznie ograniczyć ilość ściąganych plików.
System (czyli program apt-get) sprawdzi tylko źródła w internecie i będzie ściągał tylko te pliki *.deb, których nie znajdzie w katalogu /var/cache/apt/archives.

Jeżeli systematycznie będziemy upgradować system to katalog /var/cache/apt/archives będzie zawierał coraz więcej ściągniętych do upgradu plików.
Oprócz ostatnich wersji plików *.deb będzie też zawierał ich wersje poprzednie (już nieprzydatne).
W przypadku ograniczonej pojemności z jaką mamy do czynienia przy systemie zainstalowanym na pamięci Flash USB nie jest to zjawisko porządane.
Pliki z katalogu  /var/cache/apt/archives można usuwać ręcznie, ale będzie bardziej "elegancko", gdy skorzystamy z programu apt-get.
Uruchamiamy terminal i wydajemy polecenie: apt-get  autoclean. Polecenie to usunie zbędne pliki (starsze wersje usunie, najnowsze pozostawi).
Natomiast polecenie: apt-get clean usunie wszystkie pliki z katalogu  /var/cache/apt/archives.

Co pewien czas należy kasować pliki w  /var/cache/apt/archives, gdyż w przypadku małej ilości miejsca mogą pojawić się kłopoty z niektórymi aplikacjami.


Rzadko, ale czasami zdarzają się kłopoty z zainstalowanym pakietem.
Objawia się to tym, że Synaptic za każdym razem próbuje go naprawiać, ale nic z tego nie wychodzi i następne uruchomienie Synaptica powoduje kolejne naprawianie.
Próba usunięcia pakietu nie skutkuje.
Polecenia dpkg --configure -a, dpkg --purge pakiet, dpkg-reconfigure pakiet nie dają spodziewanego efektu.
Musimy wtedy jako root wyedytować plik status znajdujący się w katalogu var/lib/dpkg i usunąć z niego całą sekcję (zaczyna się od słów Package) dotyczącą tego pakietu.
W opisie tego pakietu najprawdopodobniej znajdziemy opis Status: half-installed.

W przypadku zainstalowania systemu na pomocą programu usb-creator-gtk nie należy dokonywać update jądra i plików z tym związanych, np. kernel-xxxx, udev, initramfs-tools itp.
System na pamięci USB nie jest w tym przypadku instalowany tak jak na dysku twardym, gdyż za każdym razem uruchamia się z pliku filesystem.squash zapisanym na pierwszej partycji FAT32.
Pakiety powyższe albo niewłaściwie się zainstalują (half-installed) albo niewłaściwie zostaną skonfigurowane (half-configured).
Instalator za każdym razem będzie nieskutecznie próbował dokonywać naprawy instalacji tych plików.


Uwaga. Nie należy dopuścić do naprawiania systemu plików na takiej pamięci USB przez MS Windows  – nastąpi zniszczenie sektora rozruchowego, a cała zawartość katalogu /syslinux zostanie oznaczona jako pliki odzyskane (zostaną zmienione nazwy i rozszerzenia na *.chk). Z tak „naprawionego” systemu, Linuksa już nie uruchomimy.


Szczegóły:   http://www.pendrivelinux.com/
                    http://www.pendrivelinux.com/2008/12/26/linux-mint-6-flash-drive-install-via-cd 
                   
http://www.pendrivelinux.com/usb-linux-mint-7-flash-drive-creation-windows/ 

9. Kłopoty z polskim remiksem Linux Mint 6 PL

W Linux Mint Main 6 Felicia program „Create a USB startup disk” (plik: usb-creator_0.1.10_all.deb) musimy doinstalować za pomocą aplikacji Synaptic Package Manager.

W polskim remiksie Linux Mint 6 PL sprawa jest prostsza - „Create a USB startup disk” znajdziemy w zakładce „Administracja”.
Jest za to jeden haczyk. Gdy tak wykonamy startujący Flash USB, to nie będzie można zapisywać ustawień.
Ratunkiem jest podmiana pliku „syslinux.cfg”.
Ściągamy go stąd:
http://www.pendrivelinux.com/downloads/mint/syslinux.cfg
Następnie podmieniamy go w Pendrivie w katalogu głównym i w katalogu syslinux.
Przed podmianą możemy plik syslinux.cfg udoskonalić.
Mianowicie, należy wyciąć polecenie „menu default” w sekcji „label nonpersist” i wkleić go na końcu sekcji „label live”. W ten sposób domyślnie uruchamiany będzie system w opcji „Persistentle”. Można również spolszczyć nazwy występujące za poleceniami „menu title” i „menu label”.
Po ponownym uruchomieniu PC z pamięci Flash USB, gdy pojawi się napis, że za 10,9,8 itd sekund uruchomi się Mint, wciskamy ENTER i jeżeli nie dokonaliśmy poprawki odnośnie „menu default” wybieramy start z opcją „Persistentle”.
Wszystkie poprzednio zainstalowane aplikacje oraz zmienione ustawienia będą zachowane.
Sprawdzone w wersji Mint 6 Felicia – działa!

10. Kłopoty z Linux Mint 7 Gloria

W wersji Mint 7 Gloria nie mogłem utworzyć za pomocą aplikacji usb-creator (ver. 0.1.16) startującej pamięci Flash, która umożliwiałaby zapamiętywanie zmian (Persistent).
Umożliwił mi to dopiero poniższy przepis:
http://www.pendrivelinux.com/usb-linux-mint-7-flash-drive-creation-windows/ 
Usb-creator ver. 0.1.16 nie wiadomo dlaczego zapomina utworzyć plik casper-rw. Właściwie to tworzy go, ale o wielkości zero bajtów.
Jeżeli chcemy utworzyć pamięć Flash z systemem Persistent spod Linuksa, to musimy utworzyć odpowiedniej wielkości plik casper-rw za pomocą polecenia dd,
albo skopiować na pamięć Flash już gotowy np. 4GiB plik stąd: 4GB-casper-rw.zip (skompresowany zipem do 4,7 MiB).
Przepis jak go wykonano jest tu: http://www.pendrivelinux.com/how-to-create-a-larger-casper-rw-loop-file/
Dodatowo usb-creator ver. 0.1.16 nie dodaje do pliku syslinux.cfg polecenia noprompt cdrom-detect/try-usb=true persistent.
Należy więc poprawić plik syslinux.cfg. Fragment pliku syslinux.cfg powinien wyglądać następująco:
   label live
      menu label Start Linux Mint Persistent
      kernel /casper/vmlinuz
      append noprompt cdrom-detect/try-usb=true persistent file=/cdrom/preseed/mint.seed boot=casper initrd=/casper/initrd.gz quiet splash - -
    menu default
   
Do opisu dodałem słowo Persistent (do menu label).
Musimy to ręcznie poprawić w dowolnym edytorze tekstu, np. w gedit.
Po dokonaniu tych dwóch zmian nasz system zapisany na pamięci Flash będzie zachowywał sie poprawnie, tzn. wszelkie zmiany i instalacje będą zapamiętywane.

11. Kłopoty z Linux Mint 9 Isadora

W wersji Ubuntu 10.04 i Mint 9 Isadora program usb-creator wprowadza podczas instalacji pewien błąd,
który powoduje bardzo długi start (niekiedy nawet do 20 minut) systemu z pamięci USB.
Objawem tego jest wyświetlanie na ekranie monitora powtarzających się napisów:
"/init: line7: can't open /dev/sr0: No medium found" oraz
"stdin: error 0"
Napisy te można zobaczyć po naciśnięciu klawisza Esc podczas wyświetlania się ekranu z logo Minta
i napisem "Linux Mint from freedom came elegance".
Sugerowane rozwiązania takie jak:
- wyłączenie stacji dyskietek w Biosie,
- włożenie dowolnej płyty CD do czytnika czy
- zmiany w pliku syslinux.cfg
nie przynoszą poprawy.
Nie znalazłem rozwiązania tego problemu w Ubuntu 10.04 i Mint 9 Isadora.
Wolna od powyższego problemu jest wersja kandydująca Ubuntu Maverick Meerkat: Ubuntu 10.10 RC (październik 2010 r.).

12. Kłopoty z Linux Mint 10 Julia

Utworzony "startujący Linux" z pamięci Flash za pomocą usb-creatora nie startuje.
Wypisuje w koło Macieju:
vesamenu.c32: not a COM32R image i nic z tego.
Na Ubuntu 10.10 chodzi to bez problemu (ta sama wersja usb-creatora: 0.25).

Najprościej ominąć ten problem, wykonując poniższe czynności:
12.1. Spod LiveCD Ubuntu 10.10 utworzyć za pomocą usb-creatora startujący Flash USB (oczywiście Ubuntu).
12.2. Będąc jeszcze pod Ubuntu należy usunąć z pamięci Flash cztery pliki w katalogu casper:
    - filesystem.squashfs
    - filesystem.manifest
    - filesystem.manifest.desktop
    - initrd.lz
i zastąpić je analogicznymi czterema plikami z płyty Mint 10 Julia.
Można spróbować poprawić plik syslinux.cfg w katalogu syslinux, ale w Ubuntu jest on mocno zagmatwany.
Stąd można ściągnąć poprawiony: syslinux.cfg i podmienić go w katalogu syslinux
Jeżeli do powyższej operacji użyliśmy Ubuntu 10.10 32 bit to Mint 10 Julia też musi być w wersji 32 bitowej.
To samo w przypadku systemów 64 bitowych.
Gdybyśmy nie podmienili plików initrd.lz i syslinux.cfg, to podczas startu wyświetlałyby się informacje nt. Ubuntu, lecz na koniec uriuchomiony zostałby Mint 10 Julia.


Powrót do spisu treści.