Takie tam różne porady.

Skok do porady:  nr 10 ,  nr 20 ,  nr 30 ,  nr 40 , ostatnia.

1. Wyciąganie obrazów ikon z plików *.exe 2. Domyślny katalog ikon: 3. GPSBabel 4. Linux Mint lokalne repozytorium na twardym dysku z niektórymi paczkami 5. System nie potrafi skonfigurować automatycznie sieci 6. Nie mamy możliwości drukowania do pdf 7. Ustawienia drukarki 8. Konfigurację Gruba i Gruba2 umożliwia aplikacja: 9. Ekran powitalny w Linux Mint

10. Występujące w Linux Mint Narzędzie do obsługi dysków, to: 11. Linux montuje automatycznie dyski, które zapisane zostały w pliku fstab 12. Sumy kontrolne wyznaczymy 13. LibreOffice nie sprawdza pisowni po aktualizacji pakietu 14. Wprowadzanie znaków za pomocą kodu UTF 15. Odczyt z sensorów temperatury, napięć itp 16. Instaluję na nowo system - gdzie znajdę ustawienia niektórych programów? 17. Linux "nie widzi" podłączonego tabletu z Androidem 18. Skąd ściągnąć przykładowe pliki wideo (sample) zakodowane różnymi egzotycznymi kodekami? 19. Jak podłączyć do Minta Pendrive sformatowany na system plików exFAT?

20. W Linux Mint nie można znaleźć ustawień wygaszacza ekranu 21. Czy da się za pomocą Gruba2 z naszego systemu uruchomić inny system z obrazu ISO? 22. Jak wykorzystać w LMDE repozytorium Debian sid? 23. Jak dokonać w Cinnamon edycji menu? 24. Jak sprawdzić stan baterii w laptopie? 25. Zarządzanie dyskami itp. w Windows 26. Rozpoznawanie tekstu (OCR) pod Linuksem 27. Przydzielony adres IP przez dostawcę internetu 28. Wyświetlenie drzewa katalogów 29. System nie wykrywa mojej karty Wifi

30. Jak przeszukać sieć korzystając z terminala 31. Jakiej architektury jest mój system? 32 czy 64 bitowy? 32. Jak w LibreOffice włączyć OpenCL? 33. Jaki jest najszybszy mirror repozytorium? 34. Squashfs na LiveCD - jak to podejrzeć? 35. Fałszywa karta pamięci - jak to sprawdzić? 36. Debian Testing ściąganie obrazów płyt za pomocą jigdo 37. Jak sprawdzić szybkość domowej sieci? 38. Jak nagrać płytę DVD-RAM? 39. FlashPlayer - jak go ręcznie zainstalować w Debianie?

40. Dysk SSD w komputerze - czy trzeba coś konfigurować? 41. Cron 42. Quake2 - Yamagi 43. vcmi, vcmibuilder a Złota Edycja 44. Dysk GPT, PC z Biosem i nieudana instalacja Grub2


1. Wyciąganie obrazów ikon z plików *.exe

Należy zainstalować pakiet gExtractWinicons.

2. Domyślny katalog ikon:

/usr/share/pixmaps/

3. GPSBabel

Nakładka graficzna.
Instalujemy pakiet gpsbabel-gui. Uruchamiamy: /usr/bin/gpsbabelfe

Konwersja do pliku tekstowego.
Wybieramy: unicsv

4. Po zainstalowaniu Linux Mint na twardym dysku, jest tworzone lokalne repozytorium z niektórymi paczkami (np. Broadcom b43) w miejscu:

/usr/share/local‑repository/binary
W nowszych wydaniach, katalogu tego już nie znajdziemy.

5. Jeżeli system nie potrafi skonfigurować automatycznie sieci, to wydajemy polecenie:

sudo /etc/init.d/network-manager start.
Menedżera połączeń sieciowych można wywołać z terminala poleceniem: nm-connection-editor (dotyczy Gnome).

6. Nie mamy możliwości drukowania do pdf

Nie mamy zainstalowanego pakietu: cups-pdf.

7. Ustawienia drukarki

Przez przeglądarkę internetową - wpisujemy adres: 127.0.0.1:631.
Albo w Gnome wydajemy polecenie w Terminalu: gnome-control-center   printers.

8. Konfigurację Gruba i Gruba2 umożliwia aplikacja:

grub-customizer (startupmanager jest już nierozwijany).
Możemy też ręcznie dokonać zmian w pliku /etc/default/grub,
po dokonanych zmianach musimy wykonać polecenie # update-grub.
Nie wolno zmieniać ręcznie zapisów w pliku /boot/grub/grub.cfg,
gdyż jest to plik tworzony przez polecenie # update-grub.

9. Ekran powitalny w Linux Mint

Uruchamia się poprzez: mintwelcome.

10. Występujące w Linux Mint Narzędzie do obsługi dysków, to:

Program palimpsest (lub gnome-disks) znajdujący się w pakiecie gnome-disk-utilty.

11. Linux montuje automatycznie dyski, które zapisane zostały w pliku fstab

Plik ten znajduje się w katalogu /etc.
Powinniśmy znać numer UUID, który możemy odczytać za pomocą programu gparted albo prościej, wydać polecenie: sudo blkid

12. Sumy kontrolne wyznaczymy

Używając programu gtkhash i jego wtyczki do nautilusa: nautilus-gtkhash.
Analogicznie dla nemo, thunar.

13. LibreOffice nie sprawdza pisowni po aktualizacji pakietu

Dla Win:
z katalogu \users\___\AppData\Roaming\LibreOffice\3\user\extensions\
usuwamy katalog bundled
Dla Linux:
z katalogu ~/.config/libreoffice/3/user/extensions/
usuwamy katalog bundled.

14. Wprowadzanie znaków za pomocą kodu UTF

Np. czeska litera ř ma symbol UTF: „u+0159”.
Dla Gnome:
przytrzymując „Ctrl+Shift” naciskamy kolejno: „u,0,1,5,9” i puszczamy „Ctrl+Shift”.
Dla Windows:
lewy Alt i kolejno „0,1,5,9”.
Możemy też skorzystać z tabeli znaków: gucharmap i kcharselect (odpowiednio: Gnome i KDE).

15. Odczyt z sensorów temperatury, napięć itp

Należy zainstalować pakiet lm‑sensors.
Następnie wykonujemy w terminalu polecenie sensors-detect i potwierdzamy, pisząc yes, wykrycie kolejnych sensorów.
Na koniec, zatwierdzamy czynność dopisania potrzebnych modułów do pliku /etc/modules.
Zamiast dopisywać pakiety do pliku modules, możemy za każdym uruchomieniem komputera ładować je „ręcznie” do jądra poleceniem sudo modeprobe coretemp (tu: moduł coretemp).
Wartość sensorów wyświetlimy, wydając w terminalu polecenie: sensors.
Nakładka graficzna: psensor.
Możemy uruchomić również: gnome-system-monitor.

16. Instaluję na nowo system formatując partycje - gdzie znajdę ustawienia niektórych programów?

Aby później nie tracić czasu na mozolne utworzenie ustawień, należy zabezpieczyć i po nowej instalacji przekopiować w odpowiednie miejsce poniższe pliki i katalogi.
Kropka przed nazwą pliku informuje, że jest to plik ukryty.
Zabezpieczamy poniższe katalogi znajdujące się w katalogu /home/uzytkownik/:
.filezilla      ustawienia, adresy Filezilla,
.mozilla      ustawienia aplikacji Mozilli – Firefox,
.mozilla-thunderbird      dowiązanie do katalogu ./thunderbird
.openttd      dodatki ściągnięte z sieci OpenTTD,
.purple      ustawienia, logi Pidgin,
.qalculate      ustawienia, historia Qalculate,
.skychart      ustawienia Skychart,
.stellarium      ustawienia Stellarium,
.thunderbird      ustawienia, adresy, treść poczty Thunderbirda,
.tuxcmd      ustawienie Tuxcommander,
.wine      zainstalowane programy pod Wine (dysk C:),
.xephem      ustawienia Xephem.
UWAGA
Filezilla ver 3.9.x.x (Debian) zapisuje te same pliki konfiguracyjne xml zamiast j.w.,
to w katalogu filezilla (bez kropki!), który znajduje się w katalogu /home/uzytkownik/.config/

17. Linux "nie widzi" podłączonego tabletu z Androidem

Android korzysta z protokołu MTP.
Android na tablecie musi być w wersji minimum 4.0.
Powinniśmy mieć zainstalowane poniższe pakiety:
  gvfs-backends, libmtp-common, libmtp-runtime, libmtp9, mtp-tools, jmtpfs
W nowszych dystrybucjach powinny być zainstalowane domyślnie.
Komputery łączymy kablem USB.
W tablecie korzystamy z wielofunkcyjnego gniazda USB (nie korzystamy z gniazda Host!).
Po połączeniu kablem na Androidzie powinien ukazać się komunikat:
Połączenie przez USB. Nawiązano połaczenie z komputerem przez USB ...
Naciskamy: Włącz nośnik USB.
Na komputerze w Menedżerze plików powinien zamontować się automtycznie tablet (jako np. Rockchip) i karta pamięci (jeżeli jest).
Po zakończeniu operacji nie zapomnijmy odmontować urządzenia.

18. Skąd ściągnąć przykładowe pliki wideo (sample) zakodowane różnymi egzotycznymi kodekami?

Posiadanie takich sampli jest bardzo przydatne gdy chcemy sprawdzić czy dobrze mamy skonfigurowane programy odtwarzające dźwięk i obraz.
Skąd nagle wziąć pliki Matroska, mkv, h264 czy z kodekiem MSS2?
Najlepiej ze strony mplayera:
http://samples.mplayerhq.hu/
pliki Video:
http://samples.mplayerhq.hu/V-codecs/
pliki Audio:
http://samples.mplayerhq.hu/A-codecs/
Gdy interesuje nas najnowszy kodek h265 (odtwarzanie 4k) powinniśmy zainteresować się biblioteką libde265.

19. Jak podłączyć do Minta Pendrive sformatowany na system plików exFAT?

Nowsze, pojemniejsze pamięci przenośne formatowane są na system plików exFAT (zwanym czasami FAT64), zamiast dotychczasowego FAT32.
Aby poprawnie nasz Mint montował takie pamięci potrzebujemu dwóch pakietów:
  exfat-fuse
  exfat-utils
http://packages.ubuntu.com/search?keywords=exfat&searchon=names&suite=all§ion=all

Formatowanie nośników na system exFAT umożliwia nam dystrybucja narzędziowa Parted Magic:
partedmagic.com/doku.php?id=downloads
Dystrybucja ta zawiera bibliotekę libparted w wersji 3.2 i zawiera zawsze najnowszy program do zarządzania partycjami gparted.
Parted Magic umożliwia również formatowanie najnowszym systemem plików dla pamięci przenośnych - f2fs.

20. W Linux Mint nie można znaleźć ustawień wygaszacza ekranu

Należy doinstalować pakiet xscreensaver.

21. Czy da się za pomocą Gruba2 z naszego systemu uruchomić inny system z obrazu ISO?

Bardzo przydatne np. dla dystrybucji narzędziowych lub testowania nowych dystrybucji.
forum.linuxmint.pl
Poniższy przykład dotyczy obrazu iso dystrybucji Salix.
Mianowicie do pliku /boot/grub/grub.cfg należy dodać wpis:

menuentry "Salix Live" {
   iso_path=/home/uzytkownik/salixlive-mate-13.37-32.iso
   export iso_path
   search --set --file $iso_path
   loopback loop $iso_path
   root=(loop)
   configfile /boot/grub/loopback.cfg
  }


Dystrybucja Salix bazuje na Slackware.

22. Jak wykorzystać w LMDE repozytorium Debian sid?

Linux Mint Debian Edition (LMDE) jest oparty o Debian Testing.
Debian jest dystrybucją "bardzo ostrożną" jeżeli chodzi o nowości.
Dlatego świetnie nadaje się na komputery, które nie powinny sprawiać kłopotów (np. duże serwery).
Wszystkie nowe pakiety muszą swoje odczekać, aż programiści po dokładnym sprawdzeniu włączą je do repozytorium. Dlatego cykl życia Debiana to (gałęzie):
nieaktualna już wersja stabilna --> wersja stabilna --> wersja testowa --> wersja niestabilna (sid).
Każda aktualna wersja stabilna będzie kiedyś nieaktualną wersją stabilną, a każda wersja testowa (po tzw. zamrożeniu i następnie wydaniu) będzie kiedyś wersją stabilną.
Natomiast sid jest zawsze!
Cykl ten trwa ok. dwóch lat.
Stabilne wersje: w 2009 Lenny, w 2011 Squeezy, w maju 2013 Whezzy; wersja testowa w 2013 roku otrzymała nazwę Jessie.
Jessie stanie się w 2015 roku wersją stabilną.
Do sida wrzuca się nowe pakiety wstępnie zaakceptowane i z sida pobiera się pakiety do wersji testowej.
Jak widać cykl ten jest dość długi, na nowości trzeba długo czekać.
Wg wielu komputerowych znawców sid został na wyrost nazwany wersją niestabilną i warto czasami skorzystać z jego zbiorów.
Jeżeli np. nie możemy zainstalować jakiegoś programu bo nasze biblioteki są zbyt stare,
to korzystamy z sida poprzez wpisanie do Synaptica (Ustawienia - Repozytoria - Inne oprogramowanie - Dodaj) polecenia:

deb http://ftp.pl.debian.org/debian/ sid main non-free contrib

Po zainstalowaniu potrzebnych pakietów powyższe repozytorium najlepiej usunąć z Synaptica.
Po co kusić los - nie na darmo sida nazwali unstable.

23. Jak dokonać w Cinnamon edycji menu?

Należy w konsoli wpisać cinnamon-menu-editor.

24. Jak sprawdzić stan baterii w laptopie?

Należy w konsoli wpisać acpi -bi, lub acpitool -B
Pakiety acpi lub acpitool musimy mieć zainstalowane w systemie.

25. Zarządzanie dyskami itp. w Windows

Wydajemy polecenie diskmgmt.msc.
Jest to element apletu Zarządzanie komputerem compmgmt.msc.
Menedżer urządzeń to devmgmt.msc.
Foldery udostępnione to fsmgmt.msc.
Powyższe i podobne aplikacje są dostępne w katalogu c:\Windows\System32\.

26. Rozpoznawanie tekstu (OCR) pod Linuksem

Instalujemy pakiety tesseract-ocr, tesseract-ocr-osd, tesseract-ocr-pl, oraz nakładkę graficzną yagf.
Jeżeli nakładka yagf nie wykryje poprawnie pakietów tesseract, to w jej ustawieniach (Settings - OCR Settings) podajemy ścieżkę /usr/share/tesseract-ocr/tessdata/.

27. Przydzielony adres IP przez dostawcę internetu

Przydzielony adres IP przez dostawcę internetu oraz informację na temat konfiguracji protokołu IPv6 uzyskamy wchodząc na stronę:
http://test-ipv6.com/ .
Sam adres IP i lokalizację na mapie sprawdzimy:
http://lokalizacjaip.pl/ .

28. Wyświetlenie drzewa katalogów

Do wyświetlenia drzewa katalogów należy zastosować polecenie tree.
Jeżeli chcemy wyświetlić drzewo z datami plików i ich wielkościami to nalezy wpisać:
tree -D --dirsfirst -s --timefmt %F
poszczególne przełączniki oznaczają:
wypisz datę, umieść katalogi na początku, wypisz wielkość pliku, zastosuj format daty (tu: rok-miesiąc-dzień czyli ISO8601);
symbol %F to tzw. strftime: http://php.net/manual/pl/function.strftime.php.

Można przyjrzeć się też baobabowi - wpisz w terminalu: baobab.

29. System nie wykrywa mojej karty Wifi

Możemy przeszukiwać internet w celu rozwiązania problemu.
Ale prawdopodobnie nie mamy właściwego firmwaru w systemie.
Jeżeli prześledzimy to co wysłało nam na ekran polecenie dmesg,
to np. znajdziemy wpis o treści: iwlwifi missing firmware.
Zamiast znów szukać rozwiązań w sieci, to najprościej będzie
uruchomić takiego Linuksa z płyty CD który widzi naszą kartę,
a takimi uniwersalnymi dystrybucjami są Knoppix czy dystrybucje narzędziowe: Sysrescuecd, Tails itp.,
i skopiować zawartość katalogu /lib/firmawre/ do katalogu /lib/firmawre/ na naszym dysku twardym.
Dokładnie sprawdźmy czy wszystkie podkatalogi się skopiowały - zwróćmy uwagę na b43 i b4legacy.
Zobaczmy czy sterownik do naszej karty (b43 Broadcom; rt61,rt73 Ralink; ath5k, ath9k, ath10k Atheros; wlwifi Intel)
nie został wpisany na tzw. Blacklist - zobaczmy zawartości plików w /etc/modprobe.d/.
Wydajmy np. dla sterownika Broadcom polecenie: grep b43 /etc/modprobe.d/*.
Jeżeli wszystko jest w porządku, to po odczekaniu paru minut system powinien zauważyć naszą kartę sieciową.
Gdyby to nie pomoglo - należy ponownie uruchomić system.

30. Jak przeszukać sieć korzystając z terminala

Wydajemy polecenie # iwconfig - dowiemy się, że nasza karta Wifi korzysta np. z wlan0.
A teraz poszukamy dostępnych sieci: # iwlist wlan0 scan.
Przeszukanie adresów IP (dla maski 255.255.255.0):
nmap -sP 192.168.1.1-254 lub nmap -A -T4 192.168.1.1-254

31. Jakiej architektury jest mój system? 32 czy 64 bitowy?

Wydajemy polecenie # dpkg  - -print-architecture dowiemy się, jaka jest główna architektura,
# dpkg  - -print-foreign-architectures dowiemy się jaka jest drugorzędna architektura (o ile jest w systemie).
Można też wydać polecenie lsb_release -a
Można odpytać jądro: uname -a.
Można też odpytać pliki systemowe, np: # file /bin/ls.
To ostatnie jest przydatne do sprawdzania architektury systemu nieuruchomionego, np. na dysku wyciągniętym z szafy.
Trzeba oczywiście ten dysk podpiąć do komputera, zamontować i odnaleźć na nim katalog /bin.
Jeżeli mamy w systemie dwie architektury (np. amd64 i i386) to wystarczy podejrzeć plik /var/lib/dpkg/arch.
Dodawanie architektury drugorzędnej: # dpkg - -add-architecture i386.
Należy pamiętać, że mogą istnieć dziwolągi - tj. system z jądrem 64 bitowym i plikami 32 bitowymi - np. Knoppix ver. 7.4.x.
A także aplikacje 64 bitowe, które są naprawdę 32 bitowymi - np. Google Earth, którego plik binarny jest postaci google...amd64.deb.
Wine to oczywiście inna historia - bo służy do uruchamiania 32 aplikacji Windows.

32. Jak w LibreOffice włączyć OpenCL?

LibreOffice Calc od wersji 4.2 może korzystać z nowej technologii zaimplementowanej
we współczesnych kartach graficznych - tj. OpenCL.
Nie jest ona domyślnie włączona.
Włączyć ją możemy poprzez:
Narzędzia - Opcje - LibreOffice Calc - Formuła - Szczegółowe ustawienie obliczeń - Niestandardowe - ...
...Szczegóły - Włącz OpenCL do obliczania niektórych formuł: Prawda

Ufff... Włączyłem!
Ale uwaga - współpraca OpenCL z LibreOffice nie jest jeszcze dopracowana!
Po włączeniu OpenCL wykonaj poniższy test.
Otwórz arkusz kalkulacyjny, do komórki A1 wpisz: aaaa, do komórki B1: =A1
do komórki A2 wpisz: bbbb, a do B2: =A2 i... naciśnij Enter.
Jeżeli LibreOffice nagle zniknął to znaczy, że musisz zrezygnować z używania OpenCL.

33. Jaki jest najszybszy mirror repozytorium?

Dla repozytorium pakietów naszej dystrybucji mamy do dyspozycji kilka (-naście) mirrorów czyli serwerów zwierciadlanych.
Który z nich będzie najszybszy?
Najlepiej skorzystać z aplikacji netselect.
W terminalu piszemy np. dla Debiana:
netselect -vv    ftp.pl.debian.org    ftp.de.debian.org    ftp.cz.debian.org    ftp.icm.edu.pl
Na koniec odczytujemy milisekundy i hopsy - wybieramy ten mirror, który ma je najmniejsze.

34. Squashfs na LiveCD - jak to podejrzeć?

Na płytach LiveCD systemu Linux możemy znaleźć jeden duży plik o nazwie, np. filesystem.squashfs.
Powieważ wielkość tego pliku jest bliska wielkości obrazu iso domyślamy się, że jest to obraz/archiwum systemu.
Plik ten możemy zamontować podobnie jak obraz iso.
Wchodzimy do katalogu z tym plikiem i wydajemy polecenie:
# mount -t squashfs filesystem.squashfs /mnt/sq -o loop
Oraz odmontować: # umount /mnt/sq
Oczywiście wcześniej musimy utworzyć pusty katalog (tu: /mnt/sq) do którego będziemy montować plik squashfs.
Pliki, które zobaczymy w katalogu /mnt/sq będą tylko do odczytu.
Manipulację na pliku squashfs umozliwi nam pakiet squashfs-tools zawierający dwa pliki binarne mksquashfs i unsquashfs.
Pierwszy służy do tworzenia archiwum, a drugi do rozpakowania.
Aby dokonać modyfikacji w pliku squashfs musimy go wpierw rozpakować, dokonać zmian i ponownie spakować.
Można doczytać:
tu i tu.
Jeżeli natomiast mamy nowszy p7zip niż 9.20, bo np. sobie sami go skompilowaliśmy
(pliki stąd,   jak to zrobić)
to wydajemy polecenia (przykłady dla dla LiveCD Gears on Galium ):
file Gears_on_Gallium-read-only.x86_64-15.03.23
7z l Gears_on_Gallium-read-only.x86_64-15.03.23 | grep "lib/firmware"
7z x Gears_on_Gallium-read-only.x86_64-15.03.23 lib/firmware
Najpierw sprawdzamy czy plik jest plikiem squashfs, później wyświetlamy jego pliki ze zwróceniem uwagi na katalog firmware
i na końcu wypakowujemy katalog firmware.

35. Fałszywa karta pamięci - jak to sprawdzić?

Można zostać oszukanym i kupić kartę pamięci o pojemności np. 128 GB, którą sformatujemy na 128 GB, ale zapisać na niej (i odczytać!) będziemy mogli znacznie mniej np. 16 GB.
Należy skorzystać z progamu f3 - Fight Flash Fraud, or Fight Fake Flash (walka z podróbkami/oszustwami) tu.
Aplikacja f3 znajduje się w repozytorium Debiana.
Po zainstalowaniu dysponujemy dwoma poleceniami: f3write i f3read
Pamięć należy testować po sformatowaniu, wpierw korzystamy z f3write, który zapisuje pliki 1 GB z rozszerzeniem h2w, nazwą jest kolejny numer.
Ponieważ pamięć cache pamięci może zafałszować wynik, to należy pamięć po zapisie odmontować i zamontować ponownie.
Następnie należy skorzystać z polecenia f3read (liczy sektory po 512 kB) i odczytać wyniki.
Należy pamiętać, że niektóre systemy plików, np. ext2/3/4, potrafią zarezerwoać nawet 5% pojemności na swoje wewnetrzne potrzeby,
szczegółów na ten temat należy szukać po hasle: tune2fs.
Jeżeli wiemy już, że nasza pamięć 128 GB nie ma więcej pojemności niż 16 GB to, żeby nie tracić czasu, możemy ograniczyć zapis do tychże 16 GB:
f3write --end-at=16 /media/dysk
Karty pamięci należy sprawdzać w czytnikach kart pamięci, a nie np. urządzeniach w których pracują (telefon, aparat fotograficzny itp.),
gdyż wtedy pamięci te pracują pod systemem zainstalowanym w tym urzadzeniu i mogą powstać nieprzewidziane problemy.

36. Debian Testing ściąganie obrazów płyt za pomocą jigdo

Debian Testing wydawany jest w postaci obrazów iso regularnie co tydzień.
Ponieważ w ciągu tygodnia na płycie zmieniły się tylko niektóre pakiety, to wymyślono program jigdo,
który potrafi ściągnąć tylko brakujące pakiety i zmontować nowy obraz iso.
Musimy zainstalować program jigdo-file
Jeżeli chcemy ściągać pakiety Debiana to instalujemy jigdo-file z repozytorium Debiana (nawet na Ubuntu!).
Następnie wykonujemy poniższe czynności:
1. Tworzymy katalog jigdo_DVD/
2. Kopiujemy do niego obraz iso Debiana przeznaczonego do aktualizacji.
3. Aby zaznaczyć, że obraz (z pkt.2) jest stary, dodajemy do nazwy np. słowo "old" (np. przed ".iso").
   W przeciwnym razie jigdo nie będzie mogło utworzyć obrazu iso.
4. Ściągamy z www.debian.org czy dla wersji Testing amd64 od razu z
   cdimage.debian.org/cdimage/weekly-builds/amd64/jigdo-dvd trzy pliki:
   debian-testing-amd64-DVD-1.jigdo      ok. 130 KiB,
   debian-testing-amd64-DVD-1.template ok. 50 MiB.
    MD5SUMS                         plik z sumami kontrolnymi
5. Za pomocą poleceń pwd, cd, ls wchodzimy do katalogu jigdo_DVD/
   Polecenie ls powinno wyświetlić cztery pliki:
   debian-testing-amd64-DVD-1_old.iso  plik z poprzedniego tygodnia lub starszy
   debian-testing-amd64-DVD-1.jigdo     plik teraźniejszy
   debian-testing-amd64-DVD-1.template     plik teraźniejszy
    MD5SUMS                         plik z sumami kontrolnymi
6. Sprawdzamy, czy katalog /mnt/ jest pusty i montujemy do niego obraz iso:
   # mount -o loop debian-testing-amd64-DVD-1_old.iso /mnt
   Możemy podejrzeć katalog /mnt/ - powinny tam być pliki z płyty Debiana.
7. Wydajemy polecenie:
   $ jigdo-lite debian-testing-amd64-DVD-1.jigdo
8. Na pytanie "File to scan:" wpisujemy: /mnt i naciskamy Enter
9. Po porównaniu repozytorium Debiana z zawartością płyty
    zostaniemy zapytani nt. dalszego skanowania "File to scan:"
   Ponieważ wszystko już mamy przeskanowane naciskamy Enter.
10. Zostaniemy zapytani o adres repozytorium Debiana ("Debian mirror") wpisujemy:
   ftp://ftp.pl.debian.org/debian/
   Nie wolno pominąć członu "ftp://".
   Lista mirrorów Debiana jest dostępna pod adresem:
    ftp://ftp.debian.org/debian/README.mirrors.txt
   Najszybszy mirror możemy wybrać po skorzystaniu z netselect (porada 33).
11. Pozostaje cierpliwie czekać, aż ukarze się napis:
   "FINISHED!
     OK: Checksums match, image is good!"

12. W katalogu jigdo_DVD/ znajdziemy nowy obraz o nazwie:
   debian-testing-amd64-DVD-1.iso
13. Możemy odmontować stary obraz dysku:
   # umount /mnt
Program jigdo potrafi nie tylko dokonać aktualizacji płyty, ale potrafi również ściągnąć obraz.
Oczywiście wymaga do tego plików z pkt. 4: *.jigdo i *.template.
Wniosek z tego taki, że pierwszy obraz zawsze ściągamy za pomocą np. wgeta,
gdyż jak widać z powyższej procedury ściąganie za pomocą jigdo jest nieekonomiczne,
ponieważ trzeba ściągnąć ok. 50 MiB plik *.template.
W przypadku przerwania ściągania (np. braku połączenia do internetu)
możemy wznowić aktualizację gdy nie zamkneliśmy terminala - naciskając Enter.
Po zamknięciu terminala (czy ponownym uruchomieniau komputera) wznawiamy aktualizację
wchodząc do katalogu jigdo_DVD i wpisując polecenie:
   $ jigdo-lite debian-testing-amd64-DVD-1.jigdo
Na wszystkie pytania odpowiadamy wciskając Enter
Ustawienia programu przechowywane są w pliku ~/.jigdo-lite

Kontrola poprawności obrazu iso i wypalonej płyty
Sciągamy gotowy skrypt:
https://people.debian.org/~danchev/debian-iso/check_debian_iso
po nadaniu mu praw wykonywalności ($ chmod +x) wydajemy polecenie:
./check_debian_iso MD5SUMS debian-testing-amd64-DVD-1.iso /dev/sr0
(plik sum kontrolnych, plik obrazu, płyta w napędzie).

37. Jak sprawdzić szybkość domowej sieci?

Zastosować iperf.
Trzeba tylko pamiętać, że jest iperf stary i napisany od nowa iperf3.
Dla naszych zastosowań różnice nie mają znaczenia, ale musimy wybrać tylko jedną wersję,
którą zastosujemy na naszych komputerach, gdyż nie są one ze sobą zgodne.
Program ten pracuje w układzie serwer - klient, tzn. na jednym z komputerów musimy utworzyć serwer poleceniem:
# iperf3 -s
A na pozostałych komputerach wydajemy polecenie:
# iperf3 -c 192.168.1.12
W moim przypadku adres 192.168.1.12 jest adresem komputera - serwera.
Adresy IP przypisane komputerom możemy sprawdzić wydając polecenie ifconfig
Aby iperf/iperf3 zadziałał to komputery muszą się widzieć.
Możemy wysłać z komputera - klienta ping 192.168.1.12, albo przeskanować sieć nmap -sP 192.168.1.1-254 lub nmap -A -T4 192.168.1.1-254.
Wynik podawany jest w megabitach na sekundę (miliony bitów).
Format możemy zmienić przełącznikiem -f [bkmaBKMA], gdzie małe litery dotyczą bitów a wielkie bajtów (a to adaptive - sam dobiera przedrostek).
Zmiana czasu przesyłania na np. 20 s to: -t 20 (domyślnie jest 10 s), zmiana odstępów czasowych to np: -i 2 (domyślnie 1 s).

38. Jak nagrać płytę DVD-RAM?

Dziwne, ale Brasero tego nie potrafi.
Skorzystamy z programu xorriso, który potrafi zapisywać wszystkie nośniki z wyjątkiem płyt audio.
Jest to program stale rozwijany, w przeciwieństwie do swoich konkurentów takich jak wodim, cdrecord czy dvd+rw-tools.
Aplikacje Brasero, K3b to tylko nakładki graficzne na ww. programy.
Najpierw sprawdzamy czy xorriso jest zainstalowany, wydajemy polecenie: xorriso -version lub xorrecord -version
Polecenie xorrecord to to samo co: xorriso -as cdrecord
Jeżeli nie jest zainstalowany, to instalujemy: apt-get install xorriso
Przy pustej stacji CD wydajemy polecenie:xorrecord --devices
Dzięki niemu dowiedzieliśmy się, że nasza stacja CD to /dev/sr0
Wchodzimy do katalogu z plikiem obrazu iso i nagrywamy go wydając polecenie:
$ xorrecord -v dev=/dev/sr0 -eject ./plik.iso
Przełącznik "v" powoduje wypisywanie szczegółow na ekranie, a "eject" wysunie płytę po zapisaniu.
Można dodać przełącznik zwiększający wielkośc bufora: fs=8m a nawet 16 m dla szybszych płyt,
gdyż domyślny bufor ustawiony jest na 4 MiB.
Niektóre czynności xorriso wykonuje na odmontowanej płycie.
Współczesne dystrybucje automatycznie montują włożoną płytę oraz od razu wysuwają ze stacji
po wydaniu polecenia odmontuj w graficznym menedżerze plików.
W takim przypadku musimy płytę odmontować za pomocą polecenia:
$ umount /dev/sr0

Kontrola zapisu - porównujemy sumy md5.
Wpierw musimy dowiedzieć się ile nasz obraz zajął sektorów na płycie, żeby nie czytać więcej niż trzeba:
$ /sbin/isosize -x /dev/sr0
otrzymamy dwie liczby: ilość sektorów, np. 1939608, i rozmiar sektora, np. 2048.
Teraz dopiero możemy wyliczać sumę kontrolną z płyty:
$ dd if=/dev/sr0 count=1939608 bs=2048 | md5sum
oraz z pliku obrazu:
$ md5sum plik.iso

Ponieważ polecenia dd i md5sum nie mają paska postępu to w pewnym momencie
dla dużych obrazów iso nie wiemy co się dzieje i musimy cierpliwie czekać.
Możemy skorzystać z programu pv - Pipe Viewer.
Przykłady użycia pv.
Nasze ostatnie dwa polecenia przyjmą postać:
$ dd if=/dev/sr0 count=1939608 bs=2048 | pv | md5sum
$ pv plik.iso | md5sum
Domyślne przełączniki dla pv to -pterb i są wystarczające.

39. FlashPlayer - jak go ręcznie zainstalować w Debianie?

Wskutek rozwoju html5, FlashPlayer stał się zbędnym balastem, ale jak ktoś chce ...

Z powodu ograniczeń licencyjnych, programiści Debiana nie mogą wykonać paczki deb zawierającej Adobe FlashPlayer.
Oczywiście jest pakiet flashplugin-nonfree_3.6.1_amd64.deb, który wymaga podłączenia do internetu,
który ściąga ze strony Adobe odpowiedni plik i wykonuje odpowiednie dowiązania.
Aktualizacje natomiast będą wykonywane przez wydanie polecenia:
# /usr/sbin/update-flashplugin-nonfree -i -v
Gdy damy tylko przełączniki -s -v wyświetlona zostanie wersja zainstalowana i wersja do pobrania.

Ale jak Adobe FlashPlayer zainstalować ręcznie?
Ze strony https://get.adobe.com/pl/flashplayer/
wybieramy wersję do pobrania "tar.gz dla pozostałych systemów Linux".
Będzie to plik install_flash_player_11_linux.x86_64.tar.gz
Rozpakowujemy go:
$ tar xzvf ./install_flash_player_11_linux.x86_64.tar.gz
Rzucamy okiem na plik readme.txt, np.:
$ head -5 readme.txt
Do dalszych czynności musimy posiadać uprawnienia administratora.
# mkdir /usr/lib/flashplugin-nonfree/
# mv ./libflashplayer.so   /usr/lib/flashplugin-nonfree/
Przenieśliśmy plik FlashPlayera do odpowiedniego katalogu.
# ln -s   /usr/lib/flashplugin-nonfree/libflashplayer.so   /etc/alternatives/flash-mozilla.so
# ln -s   /etc/alternatives/flash-mozilla.so   /usr/lib/mozilla/plugins/flash-mozilla.so
Wykonaliśmy dowiązania do pliku FlashPlayera z katalogu pluginów Mozilli
i nie zapomnieliśmy o katalogu etc/alternatives/
W zasadzie to już Flash będzie działał.

Ale zadbajmy jeszcze o plik ustawiający właściwości, plik menu i ikony.
# mv ./usr/bin/flash-player-properties   /usr/bin/
# mv ./usr/share/applications/flash-player-properties.desktop   /usr/share/applications/
# cp -a  ./usr/share/icons/hicolor/*   /usr/share/icons/hicolor/
# cp -a  ./usr/share/pixmaps/*   /usr/share/pixmaps/
Gotowe.

Aktualizacji dokonujemy tylko poprzez wymianę pliku libflashplayer.so
w katalogu /usr/lib/flashplugin-nonfree/ na nowszy. Reszta bez zmian.

Adobe wydaje FlashPlayer dla systemów Linux tylko w wersji 11.2.x.x,
chociaż dla Windows i Mac jest już wersja 20.0.0.x.
Wersja 11.2.x.x jest wystarczajaca do powszechnych zastosowań.
Wyjątkiem jest tu Google Chrome, który zawiera zawsze najnowszą wersję FlashPlayera.
Gdybyśmy chcieli zainteresować się jego wolnym odpowiednikiem - Chromium,
to musimy poznać zasady instalacji PepperFlashPlayer.
https://wiki.debian.org/FlashPlayer
https://wiki.debian.org/PepperFlashPlayer

40. Dysk SSD w komputerze - czy trzeba coś konfigurować?

Tak - trzeba.
 1. AHCI.
   Zdarza się, że w Biosie opcja ta jest domyślnie wyłączona, gdyż nie jest potrzebna tradycyjnym dyskom.
   Włączenie jej spowoduje ok. 2 krotne zwiększenie szybkości dysku SSD.
   Wchodzimy do Biosu: Integrated peripherals w pozycji SATA RAID/AHCI mode włączamy AHCI.
   Sprawdzamy przed i po: najpierw identyfikujemy dysk lsblk, następnie hdparm -t /dev/sda (dla sda).
 2. Atime.
   W systemach linuksowyc nie tylko odnotowuje się datę modyfikacji pliku ale także datę jego odczytania.
   Z punktu widzenia zwykłego użytkownika komputera, każdorazowe zapisywanie informacji
   o odczycie każdego pliku na dysku twardym jest zbędne i niepotrzebnie fatyguje dysk.
   W pliku /etc/fstab w czwartym polu dopisujemy noatime (bez spacji po przecinku).
   Poszczególne pola tego pliku są oddzielone spacjami lub tabulatorami; przykład:
   UUID=d3...0b  /    ext4    noatime,errors=remount-ro  0   1
   UUID=a4...9b  /home  ext4  noatime,defaults  0  2

   Swapu to niedotyczy.
 3. Swap.
   Sprawdzamy: $ sysctl -a | grep swap - najczęściej zobaczymy liczbę 60.
   Wyższa liczba nakazuje systemowi intensywniejsze korzystanie ze swapa.
   Przy pamięci RAM > 2GiB jest to niepotrzebne fatygowanie dysku - zmniejszamy na 10 lub nawet na 1.
   W pliku: /etc/sysctl.conf należy dopisać wiersz: vm.swappiness = 10
   Przy znaku równości występują spacje. Zmiana nastąpi po ponownym uruchomieniu systemu.
 4. Katalog /tmp w RAM-ie
   System często zapisuje pliki tymczasowe w katalogu /tmp, aby nie fatygować dysku umieścimy go w RAM-ie.
   Należy dopisać wiersz w pliku /etc/fstab:
   tmpfs  /tmp  tmpfs  defaults,noatime,mode=1777  0  0
 5. Trim.
   Niektórzy uważaja, że należy dopisać w pliku /etc/fstab w czwartym polu: discard.
   Inni uważają, że należy stosować regularnie (wystarczy raz na tydzień) polecenie: # fstrim -v -a
   Można skrypt uruchamiający fstrim umieścić w cronie np. w: /etc/cron.weekly/.
   Polecenie fstrim wymaga zamontowanych partycji.

41. Cron

Cron jest programem uruchomionym w systemie (tzw. demon), którego zadaniem jest okresowe wywoływanie innych programów.
W sieci roi się od przepisów ustawiania crona, lecz mało który autor tychże przepisów wspomina,
że cron sprawnie działa tylko w komputerach uruchomionych 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu!
Wniosek z tego taki, że cron jest nieprzydatny dla zastosowań domowych, gdzie komputer po wykonaniu zadań jest wyłączany.
Do celów domowych wymyślono program anacron, o czym wyżej wspomniani autorzy przepisów nie wspominają.
W dystrybucjach Debian, Mint, Ubuntu i innych anacron jest już zainstalowany i skonfigurowany.
W katalogu /etc znajdziemy katalogi: cron.hourly, cron.daily, cron.weekly i cron.monthly.
Jedyne co musimy zrobić to napisać skrypt, który ma systematycznie wykonywać to co chcemy (np. trim dysku SSD czy backup katalogu),
następnie nadać mu prawa wykonywania i umieścić go w odpowiednim katalogu cron.*.
To wszystko.
Nie trzeba nic innego ustawiać, dopisywać itp.

Przykładowa treść skryptu dla fstrim:
      #!/bin/sh
      #
      fstrim  -v  /  >>  /var/trim_raport.log
      date  >>  /var/trim_raport.log
      echo  ""  >>  /var/trim_raport.log
Skrypt ten wykonuje fstrim na katalogu /, wynik polecenia dopisuje do pliku /var/trim_raport.log,
następnie dopisuje aktualną datę (datę wykonania) i pusty wiersz w celu oddzielenia kolejnych raportów.
Nadanie praw wykonywania:
      chmod  +x  nazwa_skryptu
Na koniec skrypt ten kopiujemy do katalogu /etc/cron.weekly.
Pozostaje nam systematyczne śledzenie raportów zapisywanych w pliku: /var/trim_raport.log.

42. Quake2 - Yamagi

Przypadkowo w szufladzie znalazła się płyta CD z grą id Software Quake2.
Stare dobre dzieje, inne komputery, mniejsze monitory. Czy da się to uruchomić?
Da się, gdyż ta gra, pomimo upływu prawie 20 lat, do dzisiaj ma sympatyków.
Wystarczy odwiedzić stronę:
http://www.yamagi.org/quake2/
Gra działa pod systemem Linux, pełny suport 64 bitowy, rozdzielczości odpowiednie do współczesnych monitorów itp.
Jedyne co musimy mieć to płytę CD z grą z której pobierzemy potrzebne pliki.
Ostatnio programiści Debiana są na bieżąco i nie ma różnicy w wersjach pomiędzy paczkami deb a źródłami.
Nie musimy nic kompilować ani nie musimy korzystać z przestarzałych paczek deb ze strony Yamagi.
Mankamentem jest tylko to, że na stronach dotyczących Debiana nie wyczytamy, w które miejsca mamy kopiować pliki z CD.
Można to wyczytać w pliku readme ze źródeł, ale jest to trochę męczące.
Poniżej streszczenie.
Najpierw musimy sprawdzić, czy mamy w systemie zainstalowane pakiety:
libjpeg62-turbo, libopenal1, libsdl2-2.0-0, libvorbisfile3, libxrandr2, zlib1g:
$ dpkg -l libjpeg62-turbo, libopenal1, libsdl2-2.0-0, libvorbisfile3, libxrandr2, zlib1g.
Jeżeli nie - to instalujemy je.
Następnie instalujemy dwie paczki: yamagi-quake2-core i yamagi-quake2.
# dpkg -i yamagi-quake2-core yamagi-quake2.
Mogą to być paczki Stretcha instalowane na Debianie Jessie - nie ma konfliktów.
Teraz utworzymy katalog o dowolnej nazwie, np.: mkdir quake2_roboczy
Do tego katalogu kopiujemy z płyty CD katalogi baseq2 i ctf z zawartościami.
Katalogi te znajdziemy na CD w Install/Data/.
Przechodzimy do naszego katalogu quake2_roboczy i czyścimy go ze zbędnych plików.
W katalogu baseq2 pozostawiamy tylko katalogi players/ i video/ oraz pliki pak0.pak, pak1.pak, pak2.pak.
W katalogu ctf pozostawiamy tylko plik pak0.pak

Tak wygląda układ plików i katalogów, gdy będziemy mieć płytę "późniejszą" z patchem 3.20-full-ctf:

Install/Data/baseq2/
pak0.pak 183.997.730 bajtów md5: 1ec55a724dc3109fd50dde71ab581d70
pak1.pak 12.992.754 bajtów md5: 42663ea709b7cd3eb9b634b36cfecb1a
pak2.pak 45.055 bajtów md5: c8217cc5557b672a87fc210c2347d98d
players/female/----23 pliki
players/male/-------33 pliki
players/crakhor/-19 plików
players/cyborg/---48 plików
video/ ---11 plików

Install/Data/ctf/
pak0.pak 12.101.005 bajtów md5: 1f6bd3d4c08f7ed8c037b12fcffd2eb5

Pozostałe pliki są dla nas nieistotne.
Jeżeli na twoim dysku CD jest inaczej, to znaczy, że masz grę z wcześniejszą wersją.
Powinieneś wykorzystać pliki patcha: q2-3.20-x86-full-ctf.exe .
Plik ten jest również dostępny na stronie Yamagi: q2-3.20-x86-full-ctf.exe .
Powinien mieć sumę md5: 490557d4a90ff346a175d865a2bade87.
Rozpakowujemy go poleceniem: 7z x q2-3.20-x86-full-ctf.exe i kopiujemy brakujące pliki i katalogi.
Po udanym kopiowaniu, zawartość katalogu quake2_roboczy/baseq2/ przenosimy do katalogu /usr/lib/yamagi-quake2/baseq2/
Natomiast katalog ctf przenosimy do katalogu /usr/lib/yamagi-quake2/
Po tym wszystkim w katalogu /usr/lib/yamagi-quake2/ powinniśmy mieć katalogi baseq2/, ctf oraz pliki q2ded, quake2.
Oczywiście dalsze podkatalogi i pliki w baseq2/ i ctf (patrz wyżej).
Gotowe.
Grę uruchamiamy w terminalu, wpisując: /usr/lib/yamagi-quake2/quake2
Grę możemy wzbogacić teksturami wysokiej rozdzielczości http://deponie.yamagi.org/quake2/texturepack/
Po rozpakowaniu katalogi texture i models umieszczamy w katalogu /usr/lib/yamagi-quake2/baseq2/.
Yamagi nie odtwarza ścieżek audio CD - jeżeli chcemy słyszeć oryginalną muzykę to
ripujemy ścieżki audio z płyty (od 2 do 11, bo pierwsza ścieżka to bity gry) do plików ogg:
02.ogg, 03.ogg ....11.ogg, następnie w katalogu /usr/lib/yamagi-quake2/baseq2/
tworzymy katalog music/ i przenosimy do niego pliki ogg.
Dla przypomnienia - odwiedź: http://quake2.fpp.pl/

43. vcmi, vcmibuilder a Złota Edycja

Oczywiście, vcmi to silnik nieśmiertelnej gry Heroes of Might and Magic 3.
Do uruchomienia gry potrzebny jest silnik (pracuje nad nim społeczność linuksowa)
i dane z oryginalnej płyty, które nie mogą być dołączone do projektu ze względu na prawa autorskie.
W Debianie dopiero od wersji Stretch jest dostępny silnik gry: https://packages.debian.org/stretch/vcmi
Nie zainstalujemy go na Jessie ze względu na potrzebne biblioteki,
które w Jessie jeszcze nie występują (fuzzylite etc.).
Na Debiana Jessie możemy zainstalować wersję z Ubuntu:
https://launchpad.net/~saven-ivan/+archive/ubuntu/vcmi/+packages
Aby uniknąć kłopotów z zależnościami, wybierzmy: vcmi - 0.98.1~ubuntu14.10.1

No dobra mamy silnik. Teraz dane.
Gra wychodziła w kolejnych częściach:
Restoration of Erathia, Armageddon's Blade (dodatek do RoE) i pełna gra zawierająca RoE: The Shadow of Death.
Ponieważ gra była popularna (i jest nadal) wydawano wznowienia, które zawierały wszystkie części gry.
Takim wznowieniem było m.in. wydanie pn. "Złota edycja".
Silnik vcmi wymaga wersji The Shadow of Death albo wydania zawierającego wszystkie części.
Dane na płycie (płytach) skompresowane są do archiwum cab (unshield).
Dane gry możemy przekopiować ręcznie: odszukać komputer z systemem Windows z zainstalowaną grą
i skopiować z niego katalogi Data, Maps i mp3 do naszego komputera do katalogu ~/.local/share/vcmi/
Ale po co mamy szukać innych komputerów jak mamy płytę?
Po to właśnie jest skrypt vcmibuilder, który po instalacji vcmi odnajdziemy w katalogu /usr/games/
Wpierw instalujemy narzędzie do rozpakowywania instalacyjnych plików cab:
# apt-get install unshield
Następnie wkładamy do napędu CD/DVD płytę The Shadow of Death (jest tylko jedna płyta) i sprawdzamy, gdzie się zamontowała:
$ mount | grep sr0
i gdy jest to np. /media/cdrom0/ to wydajemy polecenia:
$ vcmibuilder --cd1 /media/cdrom0 - skopiuje katalogi Data, Maps i mp3, następnie:
$ vcmibuilder --cd2 /media/cdrom0 - skopiuje wideo dla kampanii.

A Złota Edycja?
Ze Złotą Edycją się to nie uda.
Skrypt szuka plików cab na płycie w katalogu _setup, natomiast autorzy Złotej Edycji
pliki cab umieścili w katalogu głównym na pierwszej i drugiej płycie.
Wybrniemy z tego następująco.
W katalogu użytkownika tworzymy dowolny katalog (np. tymcz), w którym tworzymy katalog _setup
i kopiujemy do niego wszystkie pliki data1.cab, data2.cab ... etc. oraz plik z rozszerzeniem hdr z obydwu płyt Złotej Edycji.
Następnie z drugiej płyty kopiujemy katalog z dwoma plikami heroes3/Data/Heroes3.vid i Heroes3.snd do katalogu tymcz
Zwracamy uwagę na wielkości liter, powinny być takie jak wyżej, na płycie mogą być inne.
Teraz wydajemy polecenia:
$ vcmibuilder --cd1 ~/tymcz
$ vcmibuilder --cd2 ~/tymcz

Możemy jeszcze wydać polecenie:
$ vcmibuilder --validate - skrypt sprawdzi obecność wymaganych plików.
Ale uwaga skrypt ten sprawdza też czy jest katalog Mods i chociaż go nie zakładał to wyswietla błąd, kiedy go nie ma.
Dlatego przed uruchomieniem walidacji wydajemy polecenie, które utworzy wymagany katalog:
$ mkdir -p ~/.local/share/vcmi/Mods/vcmi/Data
Teraz dopiero możemy wydać polecenie:
$ vcmibuilder --validate - jeżeli jest dobrze, to nic nie zostanie wypisane.

Reszta ustawień to uruchomienie:
$ vcmilauncher - najlepiej zamknąć go i uruchomić drugi raz - odnajdzie co trzeba.
Ściągnijmy mod Extra resolutions - ale nie jest to konieczne.
Obecnie nie jest już wymagane ściągnięcie dodatku WoG.
Kiedyś było obligatoryjne - stąd ta kontrola katalogu Mods/vcmi/Data przez validate.
Silnik vcmi nie jest jeszcze w wersji finalnej i mogą występować błędy w funkcjonowaniu gry.
Można śledzić Github i Ubuntu daily builds:
https://github.com/vcmi/vcmi
https://launchpad.net/~vcmi/+archive/ubuntu/ppa/+packages

Postscriptum.
Jest jeszcze wydanie z 2010 roku - HoMM I- IV Complete Ubisoft Excusive.
Z plikami hdr i cab postępujemy podobnie jak w Złotej Edycji.
Zagwozdka jest inna - pliki cab tej edycji skompresowano nowszą wersją unshield.
Do rozpakowania jest potrzebna wersja 1.3, która jest w Debianie/Ubuntu jeszcze niedostępna.
Trzeba postąpić tak: ściągnąć pliki unshield i libunshield ver. 1.3 w paczkach rpm.
Skorzystamy z: wyszukiwarki rpm .
Linki do plików: unshield i libunshield1
Dokonać konwersji za pomocą pakietu alien do paczek deb i zainstalować.
# alien unshield-1.3-3.1.x86_64.rpm
# alien libunshield1_3-1.3-3.1.x86_64.rpm
Ze względu na inne lokalizacje katalogów lib, lib64 w Debianie i OpenSuse wykonać dowiązanie:
# ln -s /usr/lib64/libunshield.so.1.3 /usr/lib/x86_64-linux-gnu/libunshield.so.1.3
Można teraz rozpakowywać.

44. Dysk GPT, PC z Biosem i nieudana instalacja Grub2

Poprawnie powinno być: dysk z tablicą partycji GPT.
Komunikat Gruba2:
Ta etykieta partycji GPT nie ma BIOSOWEJ partycji rozruchowej. Osadzanie nie będzie możliwe.

O co chodzi?

Do czasu kiedy się ukazał Windows 7 64bit powszechnie stosowano komputery PC z Biosem.
Na dyskach ustawiano tablicę partycji MBR (msdos) nawet o tym nie wiedząc i wszystko działało poprawnie.
Sprawa się skomplikowała z chwilą wyjścia Windows 7 64bit, a później Windows 8.x.
MS wymusił powszechne stosowanie w komputerach UEFI zamiast BIOS.
UEFI natomiast najlepiej współpracuje z najnowszym typem tablicy partycji: GPT.
Są tego pewne zalety.
Tablice partycji GPT wraz UEFI umożliwijają obsługę dysków o pojemności większej niż 2 TiB.
Na dysku z MBR możemy założyć maksymalnie 4 partycje primary, a gdy potrzebujemy ich więcej zakładamy
zamiast jednej primary partycję extended, a na niej dyski logiczne.
Awaria partycji rozszerzonej może zniszczyć wszystkie dyski logiczne.
Dysk z GPT umożliwia utworzenie 128 partycji primary. Partycje extended tu nie występują.

Obecnie możemy więc spotkać poniższe przypadki:
a) tradycyjny MBR i tradycyjny Bios,
b) nowszy GPT i tradycyjny Bios,
c) nowszy GPT i nowszy UEFI,
d) tradycyjny MBR i nowszy UEFI.
Z ww. kombinacji tylko punkt d) sprawia kłopoty (chodzi o Windows).
Nie zaleca się stosowania dysków MBR do współpracy z systememz UEFI.

Uwaga! Założenie nowej tablicy partycji kasuje dotychczasowe dane na dysku!

Gdy będziemy chcieli zastosować nowszy rodzaj tablicy partycji GPT i uruchamiać system z tradycyjnym
Biosem musimy utworzyć dodatkową partycję "Bios boot partition" o wielkości 1MiB, i ustawić odpowiednią flagę.
W Parted jest to polecenie: set numer_partycji bios_grub on,
natomiast w gdisk kolejno: o, n, numer_partycji, default, +1M, ef02, w. Partycja ta ma kod: ef02.
Partycji tej nie formatujemy!
Po utworzeniu partycji bios_grub na reszcie dysku możemy założyć teraz partycje wg uznania.
Do partycjonowania używamy tekstowych programów: Parted, fdisk/cfdisk, gdisk/cgdisk lub nakładki
graficznej na Parted - GParted.
Do niedawna fdisk obsługiwał tylko tablice MBR.
Gdisk (od GPT fdisk) obsługuje tylko tablice partycji GPT, nie należy go stosować do dysków MBR!
Najlepszym rozwiązaniem jest nauczyć się obsługi tekstowego Parted, który obsługuje zarówno MBR jak i GPT.
Podczas ustawiania partycji pierwsze 2048 sektorów (od 0 do 2047 razem 1 MiB) zostanie
zarezerwowane przez system, program partycjonujący tego dopilnuje.
Dopiero od 2048 będzie zakładana następna partycja - w naszym przypadku Bios boot partition.
Partycja ta może być umieszczona w dowolnym miejscu dysku, nawet na końcu.
Ale jeżeli dysk ma więcej niż 2 TiB, to partycja ta musi być w pierwszych 2 TiB przestrzeni dysku.
Programy fdisk/cfdisk i gdisk/cgdisk zapisują zmiany dopiero po naciśnięciu "W" (Write - Zapisz).
Naciśnięcie "Q" (Quit) - wyjście bez konsekwencji.
Natomiast program Parted wprowadza zmiany na bieżąco - po każdym poleceniu!
Jeżeli coś błędnie zrobimy istnieje polecenie rescue.
Trzeba to mieć na uwadze!
Obecne programy partycjonujące automatycznie zaokrąglają partycje do 1 MiB. Nie trzeba się o to martwić.
Zerknij:
https://www.gnu.org/software/grub/manual/html_node/BIOS-installation.html
Pouczający rysunek
https://wiki.ubuntuusers.de/GRUB_2/Grundlagen#Ohne-EFI

Przykład.
Jeżeli mamy w komputerze więcej niż jeden dysk (np. wpięta pamięć Flash USB na której będziemy
instalować system) to musimy rozpoznać nazwy dysków i partycji jakie przypisał im Linux.
Używamy poniższych poleceń:
# lsblk
# parted -l
      tu odczytamy też rodzaj tablicy partycji
Dalej zakładam, że będzie to dysk /dev/sdc
Szczegóły nt. dysku uzyskamy z poleceń:
# parted /dev/sdc print
# hdparm -i /dev/sdc
# hdparm -I /dev/sdc
jego szybkość poznamy przez: # hdparm -t /dev/sdc

Ważne! Partycje zakładamy na odmontowanym dysku!

Wykorzystamy program Parted. Parted po uruchomieniu wyświetla prompt (parted) i przechodzi
w tryb interaktywny. W każdej chwili możemy uzyskać pomoc ogólną wpisując "help" lub pomoc
szczegółową dla danego polecenia wpisując "help polecenie", np.:
(parted) help
(parted) help mklabel
(partet) help mkpart
(partet) help set
(partet) help unit
etc.
Wyjście z błędnego wpisanego polecania: Ctrl+C.
Usunięcie partycji - wpierw:
(parted) print
po zidentyfikowaniu partycji do usunięcia zapamiętujemy jej numer, np. 3, i piszemy:
(parted) rm 3
Jeżeli pomyłkowo skasujemy partycję (parted robi to natychmiast po naciśnięciu Enter!),
to możemy ją przywrócić
(parted) rescue POCZĄTEK KONIEC
odnośnie przeszukiwania od POCZĄTKU do KOŃCA pomoże wcześniejsza komenda print.
Dla pustego dysku zawsze można napisać:
(parted) rescue 0% 100%
W przypadku gdy podano takie parametry, że Parted nie może ustawić partycji wyrównanej
do pełnych MiB wyświetli ostrzeżenie:
Warning: The resulting partition is not properly aligned for best performance.
Ignore/Cancel?

To samo wyświetli, gdy będziemy zakładać partycję od zera (pierwszy MiB jest zarezerwowany).
Sprawdzenie wyrównania partycji nr 1:
(parted) align-check optimal 1
1 aligned


Dysk GPT - współpraca z Biosem.
Ustawienia tablicy partycji i partycji na dysku.
# parted /dev/sdc print          kontrola i jeżeli nie ma pomyłki to ustawiamy partycje
# parted /dev/sdc                   wchodzimy w tryb interaktywny, ukaże się prompt (parted)
(parted) mklabel gpt              tworzymy tablicę partycji msdos - niszczymy dane na dysku
(parted) mkpart primary 1MiB 2MiB        pierwsza 1 MiB partycja bios_grub (od 1 do 2), bez spacji między 1 a MiB
(parted) set 1 bios_grub on                        ustawiamy flagę bios_grub dla pierwszej 1 MiB partycji
(parted) mkpart primary ext4 2MiB 514MiB            druga partycja - boot 512 MiB (od 2 do 514),
(parted) mkpart primary ext4 514MiB 20.5GiB        partycja root 20 GiB, kropka a nie przecinek (20.5-0.5=20)
(parted) mkpart primary linux-swap 20.5GiB 22.5GiB        czwarta,tu będzie 2 GiB swap (22.5-20.5=2)
(parted) mkpart primary ext4 22.5GiB 100%        piąta partycja - home do końca dysku
(parted) quit
W przypadku dysków GPT ustawienie flagi "boot" na "on" oznacza, że jest to partycja UEFI!
W tym przykładzie ustawienie flagi boot jest zbędne. Nie wskazujemy systemu plików dla partycji bios_grub!
Powyżej wprowadzony system plików (ext4) jest tylko informacją, że chodzi o system plików Linux.
Równie dobrze można było wpisać ext2, gdyż to dopiero formatowanie ustawi odpowiedni system plików.
Formatowanie.
Pomimo pojawiających się informacji nt. nowych "lepszych" systemów plików (btrfs, f2fs)
czy odświeżonych starych (xfs) najlepszym rozwiązaniem jest zastosowanie starego, sprawdzonego,
dobrego ext4. Umożliwia on wyłączanie journalingu (dobre rozwiązanie dla pamięci Flash USB),
zmniejszenie ilości zarezerwowanych bloków (ważne nie tylko dla małych dysków), a także bez
odmontowywania zmianę rozmiarów partycji z systemem!
# lsblk /dev/sdc       kontrola i jeżeli nie ma pomyłki to formatujemy
# mkfs.ext4 /dev/sdc2       tu będzie /boot
# mkfs.ext4 /dev/sdc3       tu będzie root - /
# mkswap /dev/sdc4         tu będzie swap
# swapon /dev/sdc4          aktywujemy swap
# mkfs.ext4 /dev/sdc5       tu będzie /home
Partycji nr 1, bios_grub, nie formatujemy! Grub2 sobie ją odnajdzie.
Należy przyjrzeć się przypisanym numerom uuid - później sprawdzić je w pliku /etc/fstb.

A UEFI?

W przypadku UEFI musimy utworzyć dodatkową partycję o wielkości ok. 512 MiB sformatowaną na FAT32
i oznaczona jako "efi" (parted: "mkpart ESP fat32 2MiB 514MiB" i "set 1 boot on"; kod dla gdisk: "ef00").
Formatowanie: # mkfs.fat -F32 -s1 /dev/sdcX
Uwaga!
Jeżeli masz dysk z Windows, na którym jest już partycja UEFI - to nic w niej nie zmnieniaj, bo nie uruchomisz już Windows!


 Skok do góry. 


Powrót do spisu treści.